Hodiaŭ plia muzikaĵo. Jes mi scias, ĉio malordas, sed vendrede estos fotostrio, mi promesas. Tamen hodiaŭa muzikaĵo estas (celas esti) humura ĉar amiko mia iam ŝerce petis de mi akordione ludi la francan muzikon de japana bildfilmo Hokuto no Ken. Do parodie mi valsigis ĝin kaj... jen...



Aujourd'hui encore de la musique. Alors c'est le bordel dans les publications ou bien ? Bon, promis, vendredi on revient aux BD-photos. Mon Kingus, parti dans les îles vérifier si l'exposition prolongée au soleil faisait repousser les cheveux, m'a demandé un jour de lui jouer Ken le survivant à l'accordéon. Chose promise, chose due, voici ma version bal musette.

Aujourd'hui pas de BD puisque je l'ai publiée vendredi dernier. A la place je poste donc logiquement la p'tite musique du vendredi. Voilà donc Gino, un tango de E. Basile. Ce fut mon premier tango, c'est émouvant. Je me suis un peu enervé dessus en le jouant et je trouve que ça lui donne un petit air des balkans, pas vous ?



Hodiaŭ ne estas fotostrio pro tio, ke mi publikigis ĝin pasintvendrede. Anstataŭe mi do logike proponas al vi la kutiman vendredan muzikaĵon. Jen Gino de E. Basile, kiu estas mia unua tango. Kortuŝe... Mi iom freneziĝis ĝin ludante kaj mi pensas, ke tio donis al ĝi ion balkanecan. Ĉu ne ?

On revient au blues, avec un morceau qui s'intitule mean old world, de Big Bill Broonzy, toujours arrangé pour accordéon par Pete Lee.



Denove bluso, la peco nomiĝas mean old world verkita de Big Bill Broonzy. Denove akordionigita far Pete Lee.

Après deux coups de blues, je me dois de revenir aux "sources" de l'accordéon. Voici une petite valse musette composée par Raymonde Girault (marrant comme la consonnance du nom du compositeur change par rapport au blues) : Reine Christine.




Ĉu hodiaŭ plusa bluso ? Neeee. Mi revenu al la kerno de akordionismo. Jen valse musette verkita far Raymonde Girault (vidu kiel la nomsono de la verkisto ŝanĝiĝas kompare kun bluso) : Reine Christine.